Δείτε εδώ το ντοκιμαντέρ του 1935 “Η Κρήτη χωρίς τους Θεούς”

Οι  René Zuber και Roger Leenhardt ταξίδεψαν το μακρινό 1935 στην Κρήτη και κατέγραψαν μοναδικές στιγμές από την καθημερινότητα των κατοίκων εκείνης της εποχής.

Τo στούντιο Zuber υπήρξαν τμήμα μίας μεγαλύτερης αναγέννησης της φωτογραφικής τέχνης στη Γαλλία την περίοδο μεταξύ Α’ και Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Δεν ήταν μία τυπική επιχείρηση αλλά ένα σταυροδρόμι ανεξάρτητων καλλιτεχνών, ένα μελίσσι, ένα σημείο αναφοράς, ένα κέντρο συνάντησης που έπαιρνε τη μορφή ενός εργαστηρίου στα κτήρια του πρακτορείου Damour στο Παρίσι. Εκεί όπου ο Rene Zuber λειτουργούσε το τμήμα φωτογραφίας και εμφάνιζε τις δικές του φωτογραφίες.

Μέσα σε μία κινηματογραφική παραγωγή 25 λεπτών, εκτός από το να θαυμάζουμε τα πανέμορφα μεσογειακά τοπία του νησιού, περνάμε σε μία εποχή που οι κάτοικοι, άνδρες και γυναίκες, διατηρούσαν τις παραδοσιακές τους φορεσιές, οι μετακινήσεις γίνονταν κυρίως με γαϊδούρια και οι καθημερινές εργασίες ήταν σκληρές. Από το γέμισμα νερού στα πηγάδια με αυτοσχέδιες κατασκευές, στο άλεσμα του σιταριού στους λιθόκτιστους ανεμόμυλους και την χειροποίητη παραγωγή πλεκτών από τις γυναίκες, αντιλαμβανόμαστε τις δυσκολίες αλλά και την αυθεντικότητα της εποχής εκείνης.

Όσον αφορά βέβαια τα κρητικά ήθη και έθιμα, αν και οι εικόνες απέχουν σχεδόν έναν αιώνα, η εξωστρέφεια, το ταπεραμέντο και η φιλοξενία αποτελούν στοιχεία άρρηκτα συνδεδεμένα με τους κρητικούς. Η καταγραφή στο ντοκιμαντέρ ενός γάμου σε ορεινό χωριό το 1935, μας θυμίζει τις στενές σχέσεις των κατοίκων μιας μικρής κοινότητας, την «ιεροτελεστία» του μυστηρίου και φυσικά την έκφραση των συναισθημάτων μέσα από τους παραδοσιακούς κρητικούς χορούς.

Στο ιστορικό κομμάτι του ντοκιμαντέρ, περιλαμβάνονται εξορμήσεις με μεγάλο ενδιαφέρον από το λιμάνι του Αγ. Νικολάου στην Σπιναλόγκα, την ιδιαίτερη «φυλακή» των λεπρών, στο αρχαίο μινωικό ανάκτορο στη Κνωσσό και στο ενετικό λιμάνι του Ηρακλείου που αποτελούσε από εκείνη την περίοδο εμπορικό κόμβο για τις εξαγωγές της Κρήτης.