Με δικά του λόγια: Ντίνος Χριστιανόπουλος

«Η ιδέα του να κοιταχτώ στον καθρέφτη με έχει απασχολήσει πολλές φορές αλλά πάντοτε την απέρριπτα και δεν την εφάρμοζα. Παρεμπιπτόντως, δεν έχω γράψει κανένα ποίημα με τη λέξη καθρέφτης.»

 

«Όσο πιο μεγάλη είναι η διαστροφή τόσο πιο πολύ εξωθούνται οι ποιητές να την εκμεταλλευτούν. Πιστεύω ότι οι διεστραμμένοι είναι και οι καλύτεροι ποιητές.»

«Ο χαρακτηρισμός ότι είμαι ένας ξεροκέφαλος χωριάτης, ότι δεν φεύγω από το «χωριό» μου και δεν έχω αντίληψη του τι εστί οικουμενικότητα, ακόμα και αν γίνεται με κακή διάθεση, είναι σωστός. Αλλά με μια κοντινή προοπτική.»

«Η ομοφυλοφιλία δεν είναι κοινωνικό ούτε παθολογικό φαινόμενο, είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τη φύση μας.»

«Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι καλλιεργημένος. Έχω όμως ένα παράπονο: του είχα προτείνει να ονομάσει τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης «Σταθμό Άουσβιτς», επειδή από εκεί ξεκινούσαν τα τρένα για το στρατόπεδο συγκέντρωσης κι έγιναν οι Εβραίοι της πόλης μας καπνός. ενώ μου είπε πως ενθουσιάστηκε με την πρότασή μου, δεν έχει γίνει τίποτα ακόμη.»

«Ξέρεις πόσο διαφέρουν τα λόγια του Χριστού από τα λόγια του Αποστόλου Παύλου; Μεγάλη διαφορά, αγεφύρωτη. Ο Χριστός πήγαινε και μιλούσε με τις πουτάνες, ο Απόστολος Παύλος τρόμαζε με την ιδέα ότι θα περνούσε απέναντι από κάποια πουτάνα. Αυτή είναι η κολοσσιαία διαφορά.»

«Το παραμύθι είναι έργο τέχνης υψηλής κλάσεως και μάλιστα από όσο χαμηλότερα προέρχονται τόσο υψηλότερης τέχνης είναι. Γενικά ο λαός, όσο πιο ανεπεξέργαστος τόσο πιο σπουδαίος είναι. Τα παραμύθια και τα δημοτικά τραγούδια, όταν προέρχονται από αυτόν τον λαό, είναι καταπληκτικά.»

«Είμαι ο μόνος που έγραψε ποίημα για την δολοφονία του Λαμπράκη. Πού είναι οι παρθένες του αριστερισμού να γράψουν; Γιατί φάγανε την γλώσσα τους;»

«Δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις να διορθώσεις κάτι το οποίο βρίσκεται σε εντελώς στραβό δρόμο. Όσο και να το διορθώσεις, θα συνεχίσει να είναι στον στραβό δρόμο.»

«Ο Καρούζος ήταν και αυτός γκομενιάρης. Και σπάταλος, άσωτος! Αφού έφαγε όλα τα λεφτά του μπαμπά του, που είχε ένα φούρνο στο Ναύπλιο, δεν είχε πια να φάει. Και ήταν τεμπέλης και δεν δούλευε. Και τότε ανέλαβαν δύο στενές φιλενάδες, πρώην γκόμενες υποθέτω, να του πηγαίνουν φαϊ κάθε μέρα. Αυτό βάστηξε χρόνια, μέχρι που πέθαιναν και οι δύο και ο Καρούζος. Φαντάζεσαι, λοιπόν, σε μια δύσκολη στιγμή, που δεν είχε να φάει, βρέθηκαν δύο τσουλιά, ας πούμε, να τον ταΐζουν! Και αυτά τα τσουλιά αποδείχθηκαν μεγάλης ποιότητας άνθρωποι! Το φαντάζεσαι! Μπράβο! Αυτά με συγκινούν πολύ! Ο τρόπος ζωής του Καρούζου δεν μου άρεσε αλλά αυτό το πράγμα με συγκίνησε πολύ.»

«Αν πεθάνω τώρα, θα φύγω ευχαριστημένος γιατί εκείνα που ήταν να γράψω τα έχω γράψει.»

«Η μοναξιά, σε γενικές γραμμές, με βοήθησε. Αντίθετα, οι κάποιες απολαύσεις, ας πούμε…δεν ξέρω…δεν ξέρω. Ας πούμε από ανύπαρκτα άτομα έχω εμπνευσθεί συγκεκριμένα ποιήματα. Από άτομα που θέλησα να εμπνευσθώ εγώ δεν έγραψα τίποτε απολύτως. Γιατί; Αλλά είναι γεγονός. Λοιπόν, η μοναξιά, έστω και εξ αντιθέτου, βοηθάει, κακά τα ψέματα.»

«Εγώ χαρακτηρίζω τους ομοφυλόφιλους πολύ πιο άσχημα σε βαθμό που κάποιοι διαμαρτύρονται και εξανίστανται. Όχι κουσούρι αλλά διαστροφή!»

«Ο Ρίτσος έγινε ποιητής με το να διαβάζει «Ριζοσπάστη», ό,τι διάβαζε στο «Ριζοσπάστη» το έκανε ποίημα. Είναι επικίνδυνο πράγμα να γνωρίζεις τη ζωή μέσα από την εφημερίδα.»

«Είχα μαλώσει με όλους τους σπουδαίους καθηγητές μου. Με τον Κακριδή, ας πούμε, ο οποίος ήταν ο σημαντικότερος φιλόλογος, ο τσακωμός μας κράτησε πολλά χρόνια. Μεταξύ άλλων μαλώσαμε άγρια και για τη Σαπφώ. Ύστερα από χρόνια που ούτε καν μιλιόμασταν, τον είδα και μου έκανε νόημα «θέλω να σου μιλήσω». Τον πλησίασα. «Ξέρω ότι η στάση μου σε έβλαψε και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη» μου είπε. Έκτοτε ήμασταν πολύ στενοί φίλοι, μέχρι την ημέρα που πέθανε. Κέρδισα πάρα πολλά από τη σχέση μας.»

«Πολλοί με χαρακτηρίζουν αναρχικό και εν μέρει είμαι, διότι ο αναρχισμός ούτε με κομμουνισμούς ούτε με αντικομμουνισμούς ταυτίζεται, είναι κάτι άλλο… Βέβαια είμαι αναρχικός με μια σοβαρή επιφύλαξη: δεν δέχομαι τη βία.»

«Δεν μου αρέσουν τα δώρα γιατί είναι μια προσπάθεια αυτού που σου τα δίνει να σε εξευμενίσει και κατά κάποιον τρόπο να σε πάρει με το μέρος του.»

«Το θέμα είναι πως ό,τι λέω και ό,τι μου ξεφεύγει, μου ξεφεύγει ενσυνείδητα. Επομένως είμαι πλήρως ενήμερος των όσων λέω. Είναι κουβέντες σοβαρές και αν είναι λίγο χυδαίες, να τις δεχτούν με τον λιγότερο χυδαίο τρόπο που μπορεί να έχει η κάθε λέξη.»

«Τα νιάτα μου τα πέρασα πολύ άσχημα αλλά, τώρα τελευταία, δόξα τω Θεώ, είμαι παρά ευχαριστημένος! Μα, μπορείς να φαντασθείς να με συναντούνε γυναίκες 92 χρονών και να μου λεν «επιτρέψτε μου να σας φιλήσω!». Είναι η μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου αυτό! Τώρα, αλήθεια ή ψέματα, γυναίκες είναι, μπορεί και να μην τις πιστέψεις αλλά, πάντως, μου το είπαν.»

«Εδώ και κάποιο καιρό, που λες, ξεφύτρωσε και μια Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, κάτι που υποθέτω πως εκμεταλλεύονται για συμφέρον τους οι ίδιοι οι εκδότες – δεν αποκλείεται να το εκμεταλλεύονται και οι ίδιοι οι ποιητές. Ε, φαίνεται ήρθε η σειρά μου τώρα. Με κάλεσαν στην Αθήνα και θα με βάλουν σαν κουρδιστή λατέρνα να διαβάζω ποιήματά μου. Βέβαια, τα ποιήματά μου τα έχω απαγγείλει εκατό φορές! Κοντεύω πια να γίνω αστείο πρόσωπο – ξανά και ξανά. Παρ’ όλα αυτά… τέλος πάντων.»

«Με αυτό το «έχει κάτι ιδιαίτερο αυτό το παιδί» βολευτήκαμε όλοι. Χάρηκαν και οι γονείς μου, παρότι μόνο η μάνα μου το καταλάβαινε, ο μπαμπάς μου όχι.»

«Συχνά η γλώσσα που χρησιμοποιώ είναι αντίστροφη από το πρόσωπο που την εκφέρει. Πόρνες μιλούν με ευσέβεια και άγιες για τον κρυφό ερωτισμό τους.»

«Εδώ και έναν χρόνο, ίσως και παραπάνω, έπαψα να είμαι ποιητής. Και κάπως απωθητικά θέλω να ξεκόψω από την ποίηση. Επειδή είμαι και λίγο θρησκευόμενος, αυτά όλα τα αποδίδω στον Θεό. Λέω «έτσι ήθελε ο Θεός». Περίπου υποτάσσομαι δηλαδή και δέχομαι να παραδεχτώ μια λογική λίγο παράλογη για το κοινό μυαλό.»

«Αυτοί που με θαύμαζαν με κατέκριναν γιατί δεν ήθελα να γίνω καθηγητής. «Μα, εσείς θα είχατε να προσφέρετε τόσο πολλά στη μαθητιώσα νεολαία». Τους εξηγούσα ότι δεν είχα να πω απολύτως τίποτε και γενικά δεν είμαι για τη νεολαία. Και μόνο που είμαι ποιητής δεν απευθύνομαι σε μαθητιώσα νεολαία.»

Η συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου στην Πάολα Ρεβενιώτη:

«Έχω μαλώσει χιλιάδες φορές, έγραψα ποίηση, αγάπησα, κόντεψα να συλληφθώ πέντε φορές. Ο ρόλος μου, λοιπόν, τελείωσε: έζησα ωραία και ήσυχα. Είμαι ένα ζώο τόσο ευτυχισμένο, που πολλοί θα ήθελαν να είναι στη θέση του- κι ας ήταν ζώα σαν εμένα.»