Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ αντιμετώπιζε την κατάθλιψη ζωγραφίζοντας

«Μου αρέσει να ζωγραφίζω δέντρα γιατί σε αντίθεση με τους ανθρώπους, αν δεν τα πετύχεις δεν πρόκειται να σε κακολογήσουν.» 

Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ άρχισε να ζωγραφίζει για να καταπολεμήσει την χρόνια κατάθλιψη που τον βασάνιζε, μετά από προτροπή της κουνιάδας του που ήταν ζωγράφος. Βρήκε την σωτήρια τέχνη σε ηλικία 40 ετών, το 1915 και μπόρεσε να εκφράσει την απέραντη αγάπη του για τη φύση. Συνήθιζε να αποκαλεί τους δαίμονες που τον ταλαιπωρούσαν «ο μαύρος σκύλος» και ήταν αυτό το νέο χόμπυ που τον βοήθησε να τους ξορκίσει για τις επόμενες πέντε δεκαετίες της ζωής του.

Όταν ο «μαύρος σκύλος» γινόταν πιο επιθετικός, εκείνος ζωγράφιζε όλο και περισσότερο. Το παιχνίδι με τα χρώματα τον βοηθούσε όσο τίποτα άλλο. Πάντα θεωρούσε τον εαυτό του ερασιτέχνη και όταν οι άνθρωποι εκθείαζαν τα έργα του, πίστευε πως τους θάμπωνε το όνομα του και όχι το ταλέντο του.

«Όταν θα φτάσω στον παράδεισο, θα περάσω το πρώτο εκατομμύριο χρόνια ζωγραφίζοντας για να γίνω καλύτερος».

Ο Τσώρτσιλ έκανε την πρώτη του έκθεση στο Παρίσι, όπου πούλησε έξι πίνακες. Ήταν όλοι ζωγραφισμένοι με το ψευδώνυμο Τσάρλς Μόριν. Συνολικά, ο Τσώρτσιλ ζωγράφισε 530 πίνακες, οι περισσότεροι των οποίων πουλήθηκαν μετά τον θάνατό του για πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.

«Είναι ευτυχισμένοι οι ζωγράφοι, γιατί δεν είναι ποτέ μόνοι. Φως και χρώμα, ειρήνη και ελπίδα τους κρατούν συντροφιά ως το τέλος, ή περίπου ως το τέλος της ζωής τους».