Τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια: Ελληνικές συμμετοχές της Eurovision που δεν (θέλει να) θυμάται κανείς

Το -όχι και τόσο μακρινό 2010 μας είχαν εκπροσωπήσει στον διαγωνισμό ο Γιώργος Αλκαίος και οι Φίλοι (όχι για πάντα-περιστασιακοί) με ένα τραγούδι που θύμιζε αρκετά ελληνάδικο της δεκαετίας του ενενήντα (το γνωστό στυλ του τραγουδιστή δηλαδή, που είχε να ακουστεί από τότε). Τίτλος του το άκρως πρωτότυπο ΩΠΑ.

To 1986 η ΕΡΤ είχε αποφασίσει να στείλει την Πωλίνα και όλοι έδειχναν απόλυτα ικανοποιημένοι με την επιλογή της ερμηνεύτριας και του κομματιού. Μετά όμως θυμηθήκαμε πως ο διαγωνισμός πέφτει Μεγάλο Σάββατο και -δικαίως- αποσύραμε τη συμμετοχή μας. Το Wagon Lit ήταν μία από τις πιο αξιοπρεπείς (μη) συμμετοχές μας.

To 2009 στέλνουμε ξανά τον Σάκη Ρουβά με μια ανέμπνευστη κόπια του Shake it που θυμίζει καρικατούρα. Είναι πλέον φανερό πως η μπουζουκοπόπ συνταγή που μας ξελάσπωνε στο μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 2000 έχει αρχίζει να κουράζει κι εμάς και τον ξένο κόσμο.

Fun Fact: Εκείνο το καλοκαίρι Μάρκος Σεφερλής έκανε μια πιο ενδιαφέρουσα παρουσίαση του κομματιού στο Δελφινάριο.

Το 1997 ο νεαρός συνθέτης Δημοσθένης είχε ήδη ενεργητικό του μια πολύ καλή συμμετοχή στον διαγωνισμό. Το «Ελλάδα, Χώρα του Φωτός» είχε πάρει την ένατη θέση λίγα χρόνια πριν και είχε βοηθήσει την Καίτη Γαρμπή να γίνει ένα πρώτης γραμμής όνομα στην αθηναϊκή νύχτα. Ήταν λογικό λοιπόν να του ξαναγίνει ανάθεση, αλλά η άρνηση του να δώσει το τραγούδι στην ανερχόμενη Δέσποινα Βανδή και η επιμονή του να το ερμηνεύσει ο ίδιος, τίναξε τα πάντα στον αέρα.

Το 1982 θα στέλναμε το ντίσκο-παραδοσιακό «Σαρανταπέντε κοπελιές κι εξήντα γοργονίτσες» με τον Θέμη Αδαμαντίδη. Κάποιος κάρφωσε στην ΕΡΤ πως το κομμάτι είχε κυκλοφορήσει στο παρελθόν και η συμμετοχή μας ακυρώθηκε τελευταία στιγμή. Έτσι ένας καλτ μύθος πέθανε πριν καν γεννηθεί.

Το «One Last Breath» με τη Μαρία Έλενα Κυριακού πήρε ΟΧΤΩ βαθμούς από την Κύπρο το 2015. Δεν χρειάζεται να πει κανείς κάτι άλλο.

Μια από τις πιο αμήχανες στιγμές μας στον διαγωνισμό ήταν το τραγούδι «Κλόουν» με την Αφροδίτη Φρυδά το 1988 (συμμετείχε η κλόουν Αμάντα). Οι προθέσεις των συντελεστών ήταν οι καλύτερες αλλά το τελικό αποτέλεσμα θύμιζε ιντερμέδιο σε βιντεοταινία με τον Παναγιώτη Σουπιάδη. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας.

Ο διαγωνισμός πραγματοποιείται στην Αθήνα το 2006. Η ζωή μας είναι μια ατέρμονη γιορτή στο Σύνταγμα πότε για το Euro, πότε για  την Έλενα Παπαρίζου, πότε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και πότε την νίκη της Καλομοίρας στο Fame Story. Στη σκηνή η Απόλυτη Ελληνίδα Σταρ της Χρυσής Εποχής της ΙΜΑΚΟ. Στις κερκίδες ο Υπουργός Θοδωρής Ρουσόπουλος ανυπομονεί να δώσει το μεγάλο βραβείο στην Άννα Βίσση. Η πρωτιά θεωρείται δεδομένη. Στα μεγάφωνα ακούγεται το «Can’t Live» με στίχους όμως του Νίκου Καρβέλα. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;

(To be continued…)