Σε κάποιους οίκους ανοχής οι εργαζόμενες είναι πλαστικές κούκλες

 

Οι πρώτοι οίκοι ανοχής αυτού του είδους άνοιξαν στη Βαρκελώνη με τέσσερις εργαζόμενες. Τέσσερις από αυτές είναι κούκλες και η πέμπτη είναι κανονικός άνθρωπος.  Πρόκειται για  την “ρεσεψιονίστ”. Το κόστος μιας επίσκεψης ανέρχεται στα 80 ευρώ.

 

Οι ιερόδουλες στην Ισπανία, θεωρούν απαράδεκτη τη νέα μόδα. “Φυσικά και δεν μπορεί ένα πλαστικό πράγμα να προσφέρει σε έναν άντρα ότι μπορούμε εμείς. Οι οίκοι ανοχής με κούκλες είναι άλλη μία απόδειξη πως η πατριαρχική κοινωνία θεωρεί τη γυναίκα  άψυχο αντικείμενο χωρίς δικαιώματα.”

Οι συνεχείς διαμαρτυρίες ανάγκασαν τους υπεύθυνους να μεταφέρουν την επιχείρηση τους σε μια κρυφή τοποθεσία που είναι γνωστή μόνο στους πελάτες-μέλη.

Η κάθε κούκλα κοστίζει γύρω στις 10.000 δολάρια και όπως είναι λογικό, οι άνθρωποι που έχουν τη δυνατότητα να κάνουν μια τέτοια αγορά δεν είναι πολλοί. Σε αυτούς τους οίκους ανοχής έχει τη δυνατότητα και ο απλός, καθημερινός άνθρωπος να ζήσει το όνειρο. Για μία περίπου ώρα. Μπόνους: Μπορεί να επιλέξει και τα ρούχα με τα οποία θα τον υποδεχτεί η κούκλα στο δωμάτιο. Σαν να λέμε το “Ντύσε την κούκλα” από την τελευταία σελίδα της Μανίνας στο πιο ενήλικο.

Στο δωμάτιο ο πελάτης έχει τη δυνατότητα να ακούσει απαλή, σέξυ μουσική (Μπάρυ Γουάιτ, Ελένη Χατζίδου κλπ), ενώ στην οθόνη της τηλεόρασης μπορεί να παρακολουθήσει σκηνές από ταινίες πορνό. Κάποιοι βέβαια θεωρούν τα 80 ευρώ υπερβολικά για μία θεατράλε τελετή αυτοϊκανοποίησης.

Σύμφωνα με τους υπεύθυνους, ένας άντρας νιώθει ελεύθερος να κάνει σε μια κούκλα όσα δεν θα τολμούσε ποτέ σε μια πραγματική γυναίκα. (Και ναι. Αυτό ακούγεται λίγο ανατριχιαστικό.)

Αντίστοιχη επιχείρηση στην Ιταλία έκλεισε 9 μόλις μέρες μετά τα εγκαίνια, αφού οι έλεγχοι των αρμόδιων υπηρεσιών απέδειξαν πως οι κούκλες δεν απολυμαίνονταν σωστά μετά την χρήση! Μήπως έτσι ανοίγουν νέες θέσεις στην αγορά εργασίας για άτομα που θα είναι υπεύθυνα για τον καθαρισμό τους;

Στην Ιαπωνία αυτό το φαινόμενο έχει μεγάλη παράδοση ετών.

Στην Αμερική αντίστοιχες επιχειρηματικές κινήσεις ξεσήκωσαν κύμα αντιδράσεων. Οι εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ θεώρησαν πως αυτού του είδους οι οίκοι ανοχής ενθαρρύνουν την αντικειμενοποίηση της γυναίκας και ένστικτα βιαστή στον άντρα-πελάτη τους.

Υπάρχουν άντρες που μετά από ευχάριστες εμπειρίες σε οίκους ανοχής, έχουν αγοράσει τέτοιες κούκλες και ζουν μαζί τους σαν απλά, καθημερινά ζευγάρια. Άραγε αυτό θεωρείται τράφικινγκ ή πλησιάζει πιο πολύ το ρομαντικό σενάριο του Pretty Woman;