Χρυσηίδα Δημουλίδου: Προδημοσίευση από το νέο της βιβλίο «Το παιχνίδι του νάνου»

Δίπλα σε κάθε θύμα και ένα παιδικό ομοίωμα ενός από τους εφτά νάνους. Ποιος είναι ο επόμενος νάνος; Η απάντηση στο νέο αστυνομικό μυθιστόρημα της Χρυσηίδας Δημουλίδου από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Την Πέμπτη 27 Μαϊου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, η νέα ιστορία της Χρυσηίδας Δημουλίδου με τίτλο «Το παιχνίδι του νάνου». «Το βιβλίο αυτό θέλω να το αφιερώσω σε όλους εκείνους τους αφανείς ήρωες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο βρέθηκαν καθισμένοι σε αναπηρικό αμαξίδιο ή καθηλωμένοι πάνω σε κρεβάτι ή με ελλιπή μέλη σώματος, υποστηριζόμενοι από τεχνητά μέλη ή οτιδήποτε άλλο κι όμως δεν το έβαλαν κάτω. Σ’ όλους εκείνους που θεώρησαν πως η ζωή τους δεν τελείωσε σε μια αναπηρία και απέδειξαν έμπρακτα πως η δύναμη της Ψυχής είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη του σώματος. Σε όλους εκείνους που μας κατέπληξαν με τις δυνατότητές τους και μας έκαναν να πιστέψουμε πως οι αδύναμοι ήμασταν εμείς. Σε όλους εκείνους που έβγαλαν από μέσα τους τον γίγαντα και μας έκαναν να υποκλιθούμε μπροστά στις πράξεις τους. Γιατί η ζωή δεν τελειώνει όσο υπάρχουν νους και καρδιά, μα, πάνω απ’ όλα, πολλή αγάπη γύρω μας. Τα τσακισμένα ή ποδοπατημένα λουλούδια μπορούν να ανθίσουν, αρκεί να τα ποτίσεις με Αγάπη» γράφει η συγγραφέας στην εισαγωγή του νέου της βιβλίου.

Ο Νικήτας παρακολουθεί τα γεγονότα σοκαρισμένος. Στο μακρινό παρελθόν, όλα τα θύματα είχαν μαζί του και μεταξύ τους σχέσεις που η Αστυνομία αγνοεί. Όμως δεν τολμά να μιλήσει, φοβάται. Εν τω μεταξύ, ο αστυνόμος Α΄ Σοφοκλής Καραμάνος, ο επικεφαλής των ερευνών, προσπαθεί να αποτρέψει την επόμενη δολοφονία. Οι νάνοι του παραμυθιού είναι επτά κι εκείνος κρατά στα χέρια τους τέσσερις.

9786180138702.jpg

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το βιβλίο:

Η ερημική λεωφόρος Συγγρού φωτιζόταν απαλά από τα κίτρινα νυκτερινά φώτα που έπεφταν σιωπηλά επάνω της, όπως σιωπηλή ήταν και η ίδια καθώς παρατηρούσε τα φανάρια να αναβοσβήνουν σε τακτά χρονικά διαστήματα. Πορτοκαλί… κόκκινο… πράσινο… πορτοκαλί… κόκκινο… πράσινο… Κάπου κάπου τη σιωπή έσπαζε ο θόρυβος κάποιου διερχόμενου οχήματος, ο οδηγός του οποίου άλλοτε υπάκουε στις εντολές του σηματοδότη και άλλοτε όχι. Ποιος να περιμένει ν’ ανάψει το πράσινο, όταν ο δρόμος είναι νεκρωμένος κι εκείνος βιάζεται να επιστρέψει σπίτι του ή να φθάσει εκεί που ήθελε ή έπρεπε να βρίσκεται; Ύστερα, οι περισσότεροι κάτοικοι των Αθηνών είχαν φύγει ήδη από το περασμένο Σαββάτο για τις καλοκαιρινές διακοπές τους, η πόλη είχε αδειάσει και η αστυνόμευση ήταν σχεδόν ανύπαρκτη.

Σε κάθε φανάρι που σταματούσε, έμπαινε στον πειρασμό να κάνει αναστροφή και να γυρίσει πίσω, να ενωθεί ακόμη μια φορά μαζί της. Όμως δεν το έκανε, έπρεπε να επικρατήσει η λογική. Και η λογική έλεγε πως το σωστό ήταν να επιστρέψει σπίτι του, είχε πολλά να κάνει το πρωί και έπειτα από τέτοια ένταση έπρεπε να ξεκουραστεί λιγάκι. Εξάλλου θα ξημέρωνε ακόμη μια νέα, υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα, γεμάτη αισιοδοξία πως όλη η ζωή ήταν μπροστά του, πως είχε να διανύσει μακρύ δρόμο, πως η τύχη του ήταν πολύ μεγαλύτερη από όση είχε ποτέ φανταστεί και ελπίσει, πως υπήρχε μια γυναίκα βαθιά ερωτευμένη μαζί του και πως ο έρωτας που τον είχε αγγίξει με το μαγικό ραβδάκι του ήταν πολύ πιο δυνατός από όσο περίμενε να συναντήσει.

Σήκωσε τα χέρια του και έσπρωξε πίσω τα ατίθασα μαλλιά που είχαν πέσει στα μάτια του και μετά, αφαιρώντας ένα μαύρο λαστιχάκι που είχε περασμένο στον δεξιό καρπό του, τα μάζεψε σε μια κοντή κοτσίδα. Αύριο κιόλας θα πήγαινε να τα κουρέψει λιγάκι, είχαν παραμακρύνει και τον ενοχλούσαν στα παιχνίδια μπάσκετ. Ο λόγος που δεν το είχε κάνει ακόμη ήταν επειδή η Ντορέττα λάτρευε να τα χαϊδεύει όταν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι έκαναν σχέδια για το μέλλον που τόσο υποσχόμενο απλωνόταν μπροστά τους. Βέβαια υπήρχαν κάποια αρκετά σοβαρά προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσουν και οι δύο.

Αυτό τράβηξε την προσοχή του και, θεωρώντας πως τα περισσότερα προϊόντα ήταν πεταμένα λεφτά αλλά θέλοντας και να την εντυπωσιάσει, μελέτησε και με τις γνώσεις που είχε της έφτιαξε μια δική του κρέμα προσώπου και χεριών. Τα αποτελέσματα ενθουσίασαν την Ντορέττα τόσο πολύ, που του ζήτησε κι άλλα βάζα για να τα κάνει δώρο στις φίλες της. Φαίνεται ότι κι εκείνες ενθουσιάστηκαν με το αποτέλεσμα και ζήτησαν να αγοράσουν τα προϊόντα του. Το ένα έφερε το άλλο και σύντομα κομψά ροζ γυάλινα βαζάκια και μπουκαλάκια με την επωνυμία «Doretta» με καλλιγραφικά μαύρα γράμματα άρχισαν να στολίζουν τα ράφια και τη βιτρίνα του που άδειαζαν αμέσως. Αυτό έγινε η αιτία να πάρει πολύ σοβαρά τον τομέα της γυναικείας ομορφιάς και να ασχοληθεί με καλλυντικά που θα παρήγε στην Ελλάδα

ethnos.gr

Πατήστε εδώ και ακολουθήστε το ΕΝΘΕΤΟ στο Google News


loading...