Wikipedia Secret Files: Το σύνδρομο του Παρισιού

Το «σύνδρομο του Παρισιού» αναφέρεται στο αίσθημα απογοήτευσης που νιώθουν ορισμένοι τουρίστες όταν επισκέπτονται την πρωτεύουσα της Γαλλίας, καθώς συνειδητοποιούν ότι η πόλη δεν είναι τόσο «καλλιτεχνική» και «όμορφη» όσο περίμεναν.

Το σύνδρομο χαρακτηρίζεται από έναν αριθμό ψυχιατρικών συμπτωμάτων όπως έντονες παραισθήσεις, αίσθημα καταδίωξης (ο ασθενής θεωρεί ότι είναι θύμα προκαταλήψεων, επιθετικότητας, εχθρικότητας και ρατσισμού από άλλους), αποκοπή από την πραγματικότητα, άγχος αλλά και ψυχοσωματικά συμπτώματα όπως ζαλάδες, ταχυκαρδία, εφίδρωση και σε μερικές περιπτώσεις εμετούς.

Το σύνδρομο του Παρισιού θεωρείται μία ακραία μορφή «πολιτισμικού σοκ».

Μπορεί το σύνδρομο να έχει παρατηρηθεί κυρίως μεταξύ Ιαπώνων τουριστών, έχει όμως σημειωθεί και σε άλλους Ασιάτες ταξιδιώτες από την Κίνα, τη Σιγκαπούρη και τη Νότια Κορέα.

Το όνομα του συνδρόμου προήλθε από τον Ιάπωνα ψυχίατρο Χιροάκι Οτα ο οποίος εργαζόταν στο νοσοκομείο Saint-Anne και κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο «Το σύνδρομο του Παρισιού» το 1991. Το 1998 η γιατρός Κατάντα Ταμάνι από το νοσοκομείο Nissei έγραψε ένα για έναν μανιοκαταθλιπτικό Ιάπωνα ασθενή που υπέφερε από το «σύνδρομο του Παρισιού».

Το 2004, ο Οτα και άλλοι γιατροί έγραψαν σε ένα περιοδικό ψυχιατρικής ότι η Γαλλία ήταν η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που πρόσφερε εξειδικευμένη φροντίδα σε Ιάπωνες πολίτες (στη δική τους γλώσσα), μετά από συμφωνία μεταξύ της ιαπωνικής πρεσβείας στο Παρίσι και του τμήματος που διηύθυνε ο Οτα στο νοσοκομείο Saint-Anne. Το άρθρο αναφέρει ότι μεταξύ 1988 και 2004, 63 Ιάπωνες ασθενείς νοσηλεύτηκαν στο τμήμα του Οτα, το 50% των οποίων ήταν μεταξύ 20 και 30 ετών. Από τους 63 ασθενείς, οι 48 διαγνώστηκαν με σχιζοφρενικές ή ψυχωτικές διαταραχές.

Ο γιατρός Γιουσέφ Μαχμουντία, ο οποίος εργάζεται στο νοσοκομείο Hôtel-Dieu de Paris αναφέρει ότι το σύνδρομο είναι περισσότερο «ψυχοπαθολογικό και συνδέεται με τα ταξίδια, παρά (σ.σ.: είναι) ένα σύνδρομο του ταξιδιώτη». Σύμφωνα με τη θεωρία του ο ενθουσιασμός που προκύπτει από την επίσκεψη στο Παρίσι οδηγεί στην αύξηση των παλμών, προκαλώντας δυσκολία στην αναπνοή που με τη σειρά της έχει ως αποτέλεσμα ο ασθενής να βιώνει παραισθήσεις. Το σύνδρομο θυμίζει το «σύνδρομο Stendhal, το οποίο περιγράφει στο βιβλίο της «La syndrome di Stendhal» η Ιταλίδα ψυχίατρος Γκρατσιέλα Μαγκερίνι.

Το σύνδρομο του Παρισιού;
Από τους 1,1 εκατομμύρια Ιάπωνες που επισκέπτονται το Παρίσι κάθε χρόνο, ο αριθμός των περιπτώσεων είναι μικρός. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Slate, ο γιατρός Γιουσέφ Μαχμουντία αναφέρει ότι από τους 50 ταξιδιώτες που νοσηλεύονται κάθε χρόνο μόνο το 3 με 5% είναι Ιάπωνες. © Shutterstock

Ρεπορτάζ του BBC το 2006 ανέφερε ότι η Ιαπωνική πρεσβεία στο Παρίσι πρόσφερε «24ωρη γραμμή υποστήριξης για όσους υπέφεραν από έντονο πολιτισμικό σοκ». Η ιαπωνική πρεσβεία αρνείται την ύπαρξη οιασδήποτε γραμμής υποστήριξης.

«Υπάρχουν περίπου 20 περιπτώσεις του συνδρόμου ετησίως και είναι κάτι που συμβαίνει για πολλά χρόνια», είχε δηλώσει στον Guardian o Μιγιούπι Κουσάμα, εργαζόμενος στην πρεσβεία, προσθέτοντας ότι η πρεσβεία είχε επαναπατρίσει τουλάχιστον τέσσερις Ιάπωνες πολίτες εκείνη τη χρονιά, κάτι που αρνήθηκε η πρεσβεία το 2011.

Από τους 1,1 εκατομμύρια Ιάπωνες που επισκέπτονται το Παρίσι κάθε χρόνο, ο αριθμός των περιπτώσεων είναι μικρός. Αρθρο σε επιστημονικό περιοδικό που εκδίδεται από τον οίκο Routledge χωρίζει τους ασθενείς σε δύο κατηγορίες: εκείνους που έχουν ιστορικό ψυχιατρικών προβλημάτων και εκείνους που δεν έχουν. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Slate, ο Μαχμουντία αναφέρει ότι από τους 50 ταξιδιώτες που νοσηλεύονται κάθε χρόνο μόνο το 3 με 5% είναι Ιάπωνες.

Το 2004, η γαλλική εφημερίδα Libération είχε κάνει ένα εκτενές αφιέρωμα στο σύνδρομο. Στο άρθρο, ο Μάριο Ρενώ, πρόεδρος της Γαλλοιαπωνικής Ιατρικής Ενωσης, αναφέρει ότι τα μίντια και οι τουριστικές διαφημίσεις ευθύνονται για την ανάπτυξη του συνδρόμου. Ο Ρενώ επισημαίνει ότι αν και τα περιοδικά τείνουν να απεικονίζουν το Παρίσι ως ένα μέρος όπου οι περισσότεροι άνθρωποι στον δρόμο μοιάζουν με μοντέλα και οι περισσότερες γυναίκες ντύνονται με πανάκριβα ρούχα, στην πραγματικότητα ούτε πίνακες του βαν Γκογκ, αλλά ούτε μοντέλα υπάρχουν σε κάθε γωνία του Παρισιού.

Τα «all-inclusive» θέρετρα αλλάζουν για πάντα

Τα κέρδη θα έρθουν μαζί με σημαντικές προκλήσεις

Υπό αυτό το πρίσμα η διαταραχή προκαλείται από τις θετικές αναπαραστάσεις της πόλης στην ποπ κουλτούρα, οι οποίες οδηγούν (τους ταξιδιώτες) σε μεγάλη απογοήτευση καθώς η πραγματικότητα της πόλης απέχει αρκετά από τις προσδοκίες τους: οι τουρίστες αντιμετωπίζουν μία υπερπληθή και βρώμικη πόλη (ειδικά αν τη συγκρίνουν με τις ιαπωνικές μητροπόλεις), ενώ η συμπεριφορά των Γάλλων εργαζόμενων προς τους τουρίστες δεν είναι φιλόξενη.

Το 2014, το Bloomberg Pursuits ανέφερε ότι το σύνδρομο είχε παρατηρηθεί και σε λίγους από τους εκατομμύρια Κινέζους επισκέπτες του Παρισιού. Ο Ζαν-Φρανσουά Ζου, πρόεδρος των κινεζικών ταξιδιωτικών γραφείων στη Γαλλία, δήλωσε ότι «οι Κινέζοι συνήθιζαν να δημιουργούν μία ρομαντική εικόνα για τη Γαλλία, μέσα από τη γαλλική λογοτεχνία και τις γαλλικές ιστορίες αγάπης… Ωστόσο κάποιοι εξ αυτών καταλήγουν με δάκρυα και ορκίζονται ότι δεν θα ξαναέρθουν».

με πληροφορίες από Wikipedia

travelestate.gr

Πατήστε εδώ και ακολουθήστε το ΕΝΘΕΤΟ στο Google News


loading...